Ζάκυνθος ή Τζάντε, το «εύμορφον» Φιόρο του Λεβάντε


Πανοραμική άποψη της πόλης της Ζακύνθου από την Μπόχαλη.

 

«Χαμογέλασε η φύση και να! προβάλλει η Ζάκυνθος» (Διονύσιος Σολωμός)

«Όμορφο νησί, που του ωραιότερου απ’όλα τα λουλούδια πήρες τ’ όνομα» (Edgar Allan Poe)

«Ωραία και μόνη η Ζάκυνθος με κυριεύει» (Ανδρέας Κάλβος)

«Ω! ποθητή μου Ζάκυνθος» (Ούγκο Φώσκολος)

«Το βλέμμα της Ζάκυνθος αγναντεύει το κάθε της ρέμα και το κάθε λιοστάσι» (Oscar Wilde)

Όταν ο καλλιτέχνης είναι η φύση, τα λόγια περιττεύουν!

Μπορεί άραγε να είναι τυχαίο το γεγονός ότι τόσοι επιφανείς άνδρες εκφράστηκαν με τόσο κολακευτικά λόγια γι’αυτόν τον τόπο; Μάλλον όχι! Πραγματικά, η Ζάκυνθος είναι γνωστή διεθνώς και με το όνομα “Τζάντε”  ή Φιόρο του Λεβάντε (= Άνθος της Ανατολής) κατά τους Βενετσιάνους και αποτελεί το τρίτο σε μέγεθος νησί των Επτανήσων (406 τ.χλμ.), αλλά και το δεύτερο πληθυσμιακά (40.650 κάτοικοι) του Ιονίου.  Πατρίδα, μεταξύ άλλων, του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού, του Ανδρέα Kάλβου και του Γρηγορίου Ξενόπουλου, αλλά και του εθνικού ποιητή της Ιταλίας Ούγκο Φώσκολο, έχει μακρά παράδοση στις τέχνες και τα γράμματα και είναι γνωστή παγκοσμίως ως το νησί της θαλάσσιας χελώνας Caretta Caretta. Με πολλές φυσικές ομορφιές, εκτεταμένους ελαιώνες και αμπελώνες, δασωμένους λόφους, εντυπωσιακές απόκρημνες ακτές και υπέροχες ακρογιαλιές, η Ζάκυνθος μαγεύει τους επισκέπτες της.

Το άγαλμα του Εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού δεσπόζει στην ομώνυμη πλατεία.

Η πόλη της Ζακύνθου

Πρωτεύουσα και λιμάνι του νησιού, η πόλη της Ζακύνθου απλώνεται στους πρόποδες του λόφου, όπου είχε ιδρυθεί η πρώτη ακρόπολη, η Ψωφίδα και αργότερα η οχυρωμένη πόλη των Tόκκων (1357-1478). Tα επιβλητικά κτήρια με το χρώμα της ώχρας, τις καμάρες και τις βενετσιάνικες στοές, καθώς και τα ελάχιστα καμπαναριά, αντανακλούν μέρος μόνο από την αίγλη του παρελθόντος. Σημεία αναφοράς αποτελούν ο παραλιακός δρόμος, η Στράντα Mαρίνα -όπως είναι γνωστή αν και το σημερινό της όνομα είναι Κων. Λομβάρδου- με τα φαρδιά πεζοδρόμια, οι πλακόστρωτες πλατείες του Σολωμού και του Αγίου Μάρκου, καθώς και η περίφημη παλιά Πλατεία Pούγα, το σημερινό εμπορικό κέντρο με τις καμάρες της Αλεξάνδρου Ρώμα.

Η πολυσύχναστη Στράντα Μαρίνα ξεκινά από τον Άγιο Διονύσιο, στο λιμάνι της πόλης…

…και καταλήγει στην πλατεία Σολωμού.

Συνολική άποψη του παραλιακού μετώπου της πόλης της Ζακύνθου.

Η παλιά Πλατεία Ρούγα…

…αποτελεί σήμερα τον πλέον πολυσύχναστο και διάσημο εμπορικό δρόμο της Ζακύνθου.

Ο Ι.Ν. της Αναλήψεως «καδραρισμένος» στις περίφημες καμάρες της Αλεξάνδρου Ρώμα.

Το Διοικητήριο Ζακύνθου επί της Αλεξάνδρου Ρώμα.

Πεντανόστιμη και τόσο εύκολη στην παρασκευή της δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από τον δρόμο αυτό, όπου χτυπά η καρδιά του νησιού. Φυσικά μιλάμε για την φιτούρα ή φριτούρα, ένα από τα πιο παραδοσιακά γλυκά της Ζακύνθου

…που προσφέρεται μεν στην γιορτή του Αγίου Διονυσίου, αλλά αποτελεί αγαπημένο γλυκό του δρόμου -και όχι μόνο- για μικρούς και μεγάλους, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Είναι ιδανικό και για την περίοδο της νηστείας, καθώς αποτελείται από σιμιγδάλι, ζάχαρη και λάδι.

Στην πλατεία Διονυσίου Σολωμού, την κεντρική και μεγαλύτερη πλατεία της πόλης, δεσπόζει το άγαλμα του Εθνικού μας ποιητή και φιλοξενούνται επίσης το Δημαρχείο του Δήμου Ζακυνθίων και τα αγάλματα του ποιητή Ούγκο Φώσκολο, του μουσουργού Παύλου Καρρέρ και  της Ελευθερίας. Παλαιότερα ονομαζόταν πλατεία του Μώλου, επειδή σχηματίστηκε από την επιχωμάτωση της περιοχής, γι’αυτό άλλωστε υπάρχει εδώ και ο σταυροπηγιακός ναός του Αγίου Νικολάου του Μώλου (1560), του οποίου εφημέριος υπήρξε και ο ίδιος ο Άγιος Διονύσιος (1583). Στην πλατεία Σολωμού βρίσκεται και η Δημόσια Βιβλιοθήκη του νησιού (τηλ. 26950 48128), με αξιόλογα βιβλία και αρχείο του τοπικού τύπου, σε αίθουσα της οποίας στεγάζεται και το Ιστορικό Αρχείο. Οι συλλογές του Αρχείου περιλαμβάνουν συμβόλαια από την περίοδο της Ενετοκρατίας (1485-1792), της ρωσοτουρκικής κατοχής (1799-1800), της Επτανήσου Πολιτείας (1800-1807) και της Αγγλοκρατίας (1809-1864). Τέλος, κόσμημα της πλατείας αποτελεί το επιβλητικό κτήριο, όπου στεγάζεται το Βυζαντινό Μουσείο. Το κτήριο του προσεισμικού Μουσείου κατέρρευσε στον σεισμό του 1953 και ξαναχτίστηκε στην ίδια θέση, με την σημερινή του μορφή, που οργάνωσε ο ακαδημαϊκός Μανώλης Χατζιδάκης, με βάση την αρχιτεκτονική μελέτη του Σπυρ. Λέγγερη. Το μετασεισμικό Μουσείο άνοιξε για το κοινό το 1960. Το κτήριο του Μουσείου διατάσσεται κατά μήκος της βορειοδυτικής πλευράς της πλατείας Σολωμού -την οποία και οριοθετεί- και είναι διώροφο. Στην συλλογή του Μουσείου μπορούμε να θαυμάσουμε έργα της Βυζαντινής, Κρητικής, Επτανησιακής αλλά και Ζακυνθινής τεχνοτροπίας μεγάλων καλλιτεχνών, τα οποία αποτελούν έργα της Επτανησιακής Σχολής και της Αναγεννησιακής Τέχνης στη Ζάκυνθο.

Η πλατεία Σολωμού ή του Μώλου, παραμένει γοητευτική τόσο τη νύχτα…

…όσο και την ημέρα! Στο κέντρο της φωτογραφίας το χαρακτηριστικό άγαλμα της Ελευθερίας και στο βάθος ο ναός του Αγίου Νικολάου του Μώλου.

Η μονόκλιτη βασιλική του Αγ. Νικολάου του Μώλου αποτελεί το μοναδικό ενετικού ρυθμού κτίσμα, που διασώθηκε από τον καταστρεπτικό σεισμό και την πυρκαγιά του 1953 και ανοικοδομήθηκε διατηρώντας τα αρχικά του χαρακτηριστικά. Κτίστηκε το 1561 από τη συντεχνία των Ναυτικών, η οποία για να τιμήσει τον Άγιο Διονύσιο τον εξέλεξε εφημέριό της. Αρχικά η εκκλησία είχε ανεγερθεί πάνω σ’ ένα νησί, που ενωνόταν με τη στεριά μέσω ενός γεφυριού. Στη συνέχεια όμως το νησί αυτό έγινε αναπόσπαστο τμήμα της πόλης, μετά από τις διάφορες επιχωματώσεις που έγιναν για την επέκτασή της.

Η ανέγερση του ναού χρονολογείται τον 17ο αιώνα και είναι το πιο παλιό κτήριο στην πλατεία Σολωμού. Κατασκευάστηκε σε αναγεννησιακό ρυθμό εκτός από το καμπαναριό του, που θυμίζει περισσότερο βυζαντινό ρυθμό. Εξωτερικά έχει επενδυθεί με πέτρα και το καμπαναριό, το οποίο παλαιότερα φιλοξενούσε φανό του Λιμανιού, έχει αναστηλωθεί. Στο εσωτερικό της φυλάσσονται τα αρχιερατικά άμφια του Αγίου Διονυσίου και από εδώ ξεκινά η λιτανεία της Μεγάλης Παρασκευής.

Η προτομή του μουσουργού Παύλου Καρρέρ ατενίζει το Δημαρχείο Ζακύνθου.

Το κτήριο της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Ζακύνθου κοσμεί και αυτό την πλατεία Σολωμού.

Η πλατεία είναι πανέμορφη οποιαδήποτε ώρα κι αν την επισκεφθείς, σε οποιδήποτε σημείο της κι αν σταθείς!

Μεγάλη Παρασκευή μεσημέρι και ώρα 2.00. Εδώ, στην πλατεία Διονυσίου Σολωμού, συντελείται το αποκορύφωμα του Ζακυνθινού Μεγαλοβδόμαδου. Ο κόσμος, Ζακυνθινοί και επισκέπτες, συρρέουν στον Ι.Ν. του Αγίου Νικολάου του Μώλου, απ’ όπου θα ξεκινήσει η λιτανεία του Εσταυρωμένου. Η ατμόσφαιρα είναι μοναδική και τόσο συγκινητική, που δονεί την ψυχή οποιουδήποτε συμμετέχοντα στα δρώμενα! Η πένθιμη λιτανεία αρχίζει υπό τους ήχους του “Ινα τι εφρύαξαν έθνη…” από την φιλαρμονική. Μαζί με τον Εσταυρωμένο λιτανεύεται, και η περίφημη Εικόνα της «Mater Dolorosa», δηλαδή της Παναγίας του Πάθους. Η λιτανεία διασχίζει σχεδόν όλη την πόλη και επιστρέφει στην πλατεία Σολωμού, απ’ όπου, πάνω σε βάθρο, ο Μητροπολίτης ευλογεί τον κλήρο και τον λαό με τον Εσταυρωμένο. Η λιτανεία καταλήγει στον ίδιο ναό, όπου γίνεται η εναπόθεση του Χριστού στον Επιτάφιο.

Ο Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Διονύσιος Δ΄ ευλογεί το πλήθος με τον Εσταυρωμένο.

Στιγμιότυπα από την λιτάνευση του Εσταυρωμένου…

…με την πάνδημη συμμετοχή του λαού της Ζακύνθου

…και φόντο τα μοναδικής ομορφιάς «κάδρα» της ζακυνθινής πρωτεύουσας,

Ιδιαίτερης ιστορικής σημασίας, για ολόκληρο το νησί, είναι η πλατεία του Αγίου Μάρκου – παλαιότερα «Πλατύφορος»-, που αποτελούσε το πιο αξιόλογο κέντρο κοινωνικής ζωής της Ζακύνθου. Προσωπικότητες των γραμμάτων συναντούνταν εκεί και αντάλλασσαν απόψεις, ενώ σ’ αυτή την πλατεία, το 1797, οι Ποπολάροι έκαψαν και το Libro D’ Oro των ευγενών. Το δέντρο της ελευθερίας στο κέντρο της πλατείας συμβολίζει την απελευθέρωση από τους Ενετούς και την υποδοχή των Γάλλων δημοκρατικών. Εδώ βρίσκεται και ο καθολικός ναός του Αγ. Μάρκου, ο μοναδικός της Ζακύνθου, που ιδρύθηκε το 1518, ως παρεκκλήσι του μοναστηριού των Φραγκισκανών μοναχών. Αργότερα αποτέλεσε τον καθεδρικό ναό της Λατινοεπισκοπής Ζακύνθου – Κεφαλληνίας. Σήμερα αυτή η επισκοπή έχει καταργηθεί και ο Άγιος Μάρκος λειτουργεί μόνο το καλοκαίρι. Στην πλατεία αυτή βρισκόταν και το ιστορικής σημασίας Καζίνο του νησιού, τόπος συνάντησης των Φιλελευθέρων, το οποίο όμως με τους σεισμούς του 1953 καταστράφηκε και μετασεισμικά στη θέση του κτίστηκε το «Μαυσωλείο Σολωμού, Κάλβου και επιφανών Ζακυνθίων», που αποτελεί και το σημαντικότερο κτίσμα της πλατείας.

Το Μουσείο Διονυσίου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων δεσπόζει στην πλατεία Αγίου Μάρκου, ενώ δίπλα του βρίσκεται ο Καθολικός ναός του Αγίου Μάρκου. Το Μουσείο περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τον ανδριάντα του εθνικού μας ποιητή -έργο του Γεωργίου Bρούτου (1902)-, το μαυσωλείο του Σολωμού και του Kάλβου, την αίθουσα του λογίου και θεατρικού συγγραφέα Διονυσίου Ρώμα, την αίθουσα Νικολάου και Θάλειας Κολυβά -με συλλογή πολύτιμων εικόνων 17ου-19ου αι.-, την αίθουσα Διονυσίου Σολωμού -προσωπογραφίες του ποιητή και οικείων του, χειρόγραφα, προσωπικά αντικείμενα-, την πτέρυγα επιφανών Ζακυνθίων, με προσωπογραφίες και προσωπικά ενθυμήματα, την αίθουσα του ιδρύματος Παναγιώτη και Έφης Μιχελή, καθώς και την αίθουσα του Διοικητικού Συμβουλίου – Σταύρου Νιάρχου. Στην είσοδο βρίσκεται ένα κομμάτι από το πουρνάρι, υπό τη σκιά του οποίου, στο Λόφο του Στράνη, ο Σολωμός εμπνεύστηκε τον «Ύμνο προς την Ελευθερία», καθώς και τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους», το Μάιο του 1823. Το κτήριο του Μουσείου-Μαυσωλείου κτίστηκε το 1961, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Αντώνη Κιτσίκη.

Την νύχτα της Μεγάλης Παρασκευής η πλατεία Αγίου Μάρκου γίνεται ο τόπος που συγκεντρώνει χιλιάδες ανθρώπων, προκειμένου να παρακολουθήσουν τα πλέον χαρακτηριστικά δρώμενα της ζακυνθινής Πασχαλιάς. Για να πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, να πούμε ότι το βράδυ της Μ. Παρασκευής γίνεται κανονικά σ’ όλους τους ναούς η Ακολουθία του Επιτάφιου Θρήνου, χωρίς όμως λιτάνευση των Επιταφίων τους. Στον Μητροπολιτικό ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων η Ακολουθία αυτή, σύμφωνα με παμπάλαιο έθιμο, δεν γίνεται το βράδυ της Μ. Παρασκευής, αλλά τις πρώτες πρωϊνές ώρες του Μεγάλου Σαββάτου και συγκεκριμένα στις 2.00 τα ξημερώματα. Στις 4.00 περίπου το πρωί γίνεται η έξοδος του Επιταφίου, ενώ χιλιάδες κόσμου παρακολουθούν τις μοναδικές αυτές στιγμές. Ο Επιτάφιος επιστρέφει γύρω στις 5.30 στο ναό, όπου συνεχίζεται η Ακολουθία, την οποία αξίζει πραγματικά να παρακολουθήσετε. Ο ωραιότατος ύμνος “Τον Κύριο υμνείτε…”, τονισμένος και αυτός στην Ζακυνθινή εκκλησιαστική μουσική, που ψάλλεται απ’ όλο το λαό, καθώς και η ξακουστή “Gloria” (δόξα) ή το “κομμάτι” (Πρώτη Ανάσταση) και το σπάσιμο των πήλινων σταμνών από τις νοικοκυρές όλων των σπιτιών που διαδραματίζονται κατά την Πρώτη Ανάσταση, θα σας εντυπωσιάσουν.

Η πλατεία Αγίου Μάρκου φιλοξενεί δεκάδες πάγκους, οι οποίοι πωλούν κλαδιά «μερτιάς»…

…αλλά και χαριτωμένα, ζωγραφιστά πήλινα κανατάκια…

…των οποίων το εντυπωσιακό σπάσιμο αναμένουν άπαντες, προσερχόμενοι ώρες νωρίτερα, έτσι ώστε να πιάσουν καλό «πόστο» στην πρώτη σειρά του κύκλου…

…εντός του οποίου θα εκτοξευθούν και θα σπάσουν εκατοντάδες σταμνάκια…

…εκ των οποίων τα πιο ακέραια ξαναμαζεύονται από τους συμμετέχοντες στο έθιμο, προκειμένου να ξαναπεταχθούν μέχρι να σπάσουν τελείως.

Η πιο ξακουστή περιοχή του νησιού είναι ο κατάφυτος λόφος της Μπόχαλης, που βρίσκεται στο πιο ψηλό σημείο της πόλης της Ζακύνθου και απέχει μόλις 2 χλμ. απ’ αυτήν. Από τα πεζούλια της Μπόχαλης απολαμβάνει κανείς πανοραμικά τη θέα όλης της πόλης, από το Κρυονέρι ως τον Άγιο Χαραλάμπη και από το λιμάνι ως το Αργάσι, τον κόλπο του Λαγανά, μέχρι και το Κερί. Είναι από τις παλαιότερες γειτονιές της Ζακύνθου, καθώς αποτέλεσε την πρώτη περιοχή επέκτασης της παλιάς πρωτεύουσας, που κάποτε βρισκόταν μέσα στο Κάστρο. Λόγω των σεισμών τα αρχοντικά της έχουν καταρρεύσει, αλλά αξίζει να περπατήσετε στα στενά της με τα παλιά σπίτια. Στην αριστερή πλευρά της πλατείας βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας Χρυσοπηγής με το παλιό ξυλόγλυπτο τέμπλο και το βυζαντινό ασημωμένο εικόνισμα της Θεοτόκου (848μ.Χ.). Αρκετά τμήματα του ναού εκλάπησαν από την παλιά εκκλησία της Χρυσοπηγής του 16ου αι., που αρχικά βρισκόταν μέσα στο Κάστρο.

 

Απαράμιλλη θέα της πόλης της Ζακύνθου από τον λόφο της Μπόχαλης.

Συνεχίζοντας τον ανήφορο προσεγγίζει ο επισκέπτης την κορυφή του λόφου της Μπόχαλης, όπου βρίσκεται το βενετσιάνικο Κάστρο, χτισμένο  στη θέση της αρχαίας ακρόπολης, της Ψωφίδος. Tο φρούριο αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της ενετικής οχυρωματικής αρχιτεκτονικής, με κυρίαρχο στοιχείο τους προμαχώνες και κατασκευάστηκε στα πρώτα χρόνια της Ενετοκρατίας (τέλη 15ου- αρχές 16ου αι.). Εικάζεται ότι κτίστηκε στη θέση του παλαιού μεσαιωνικού κάστρου. Οι επαναλαμβανόμενοι μεγάλοι σεισμοί, που έπλητταν το νησί, κατέστρεφαν και τα οχυρωματικά έργα με αποτέλεσμα να ανακατασκευάζονται συχνά. Οι ανασκαφικές εργασίες, που ξεκίνησαν το 1984 και συνεχίζονται, αποκάλυψαν μνημεία που χρονολογούνται από τη Βυζαντινή Περίοδο ως και την Αγγλοκρατία, καθώς και αρχαιολογικό υλικό που χρονολογείται από την Προϊστορική ως τη Μεταβυζαντινή Εποχή. Διαθέτει πανύψηλα τείχη με λαξευτή πέτρα και έχει τρεις πύλες, εκ των οποίων η τρίτη φέρει στο πάνω μέρος της τον ενετικό λέοντα, σύμβολο της Ενετικής Δημοκρατίας. Μέσα στο Κάστρο υπάρχουν οι ενετικές φυλακές, που είναι θολωτές, χαμηλές σε ύψος και φτιαγμένες από πέτρα. Μετά τις φυλακές βρίσκεται ο κεντρικός προμαχώνας του φρουρίου. Υπάρχουν, επίσης, ερείπια κάποιων από τις πολλές εκκλησίες, που είχε παλιά το Κάστρο (ο Σωτήρας ή Παντοκράτορας ή “Domo” ή San Salvatore-βυζαντινός ναός του 12ου αι., ο Άγ. Φραγκίσκος-τρίκλιτη βασιλική του 14ου αι., η Αγ. Βαρβάρα-μονόκλιτη βασιλική, ο Άγ. Ιωάννης ο Πρόδρομος και ο Άγ. Ιωάννης ο Θεολόγος-του 15ου αι. αμφότεροι και ο ναός της Υπεραγίας Θεοτόκου Λαουρένταινας), καθώς και το αναστηλωμένο πέτρινο κτήριο της Πυριτιδαποθήκης, με τους τεράστιους τοίχους του και τα καγκελόφραχτα παράθυρά του. Ορατά είναι ακόμα τα ερείπια του Γηπέδου των Άγγλων αξιωματικών, ο Αγγλικός στρατώνας και το Διοικητήριο – στρατώνας, ένα εξαιρετικά επιμελημένο σύστημα συλλογής των ομβρίων υδάτων (αγωγοί, δεξαμενές κ.λπ.), καθώς και αποχετευτικοί αγωγοί.

Ο Ι.Ν. της Παναγίας Χρυσοπηγής, στην Μπόχαλη…

…δεσπόζει στην μικρή πλατεία της περιοχής.

Άλλα αξιοθέατα της ευρύτερης περιοχής της πόλης της Ζακύνθου αποτελούν το υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο, στη διαδρομή προς τη Μπόχαλη, ο Λόφος Στράνη, όπου εμπνεύστηκε ο Διονύσιος Σολωμός τον «Ύμνο στην Eλευθερία» και τους «Eλεύθερους Πολιορκημένους», αλλά και τα κτήρια της Νομαρχίας, του Δικαστικού Μεγάρου, του Βυζαντινού Μουσείου, του Πνευματικού Κέντρου, του Μουσείου Σολωμού και των Τραπεζών, καθώς και το Αρχοντικό της Οικογενείας Ρώμα (Λουκά Καρρέρ 19,τηλ. 26950 28381), δείγμα της ζακυνθινής αστικής αρχιτεκτονικής. Ο μουσειακός χώρος περιλαμβάνει αρχειακό υλικό, οικογενειακά πορτραίτα, πίνακες, προτομές, στολές, όπλα, έπιπλα, οικόσημα και βιβλιοθήκη αποτελούμενη από παλαιές και σπάνιες εκδόσεις. Άξιοι της προσοχής σας είναι επίσης οι ναοί: του Αγίου Νικολάου (Μητροπολιτικός), της Παναγίας της Πικριδιώτισσας, στα ριζά του Κάστρου, της Κυρίας των Αγγέλων, κοντά στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, του Αγίου Γεωργίου των Φιλικών -στου οποίου την τρίμορφη εικόνα ορκίστηκαν οι Φιλικοί και οπλαρχηγοί Kολοκοτρώνης, Nικηταράς και Φωτομάρας, καθώς και πολλοί άλλοι γνωστοί και άγνωστοι αγωνιστές- και βέβαια ο ναός του Αγίου Διονυσίου, προστάτη του νησιού, με επιβλητικό κωδωνοστάσιο, το ψηλότερο της πόλης. Κοντά στην εκκλησία του Αγίου Διονυσίου βρίσκεται και η εκκλησία της Παναγίας της Φανερωμένης.

Ο Μητροπολιτικός Ναός του Αγίου Νικολάου των Ξένων. Η σημερινή Μητρόπολη Ζακύνθου, βόρεια της πλατείας Αγίου Μάρκου, είναι τρίκλιτη βασιλική με πυργοειδές καμπαναριό και κτίστηκε μετά τους σεισμούς του 1953, στη θέση της παλαιάς εκκλησίας του 15ου αιώνα. Δίπλα στην παλαιά εκκλησία υπήρχε το μοναδικό γυναικείο μοναστήρι της πόλης, «ο Παρθενών», με πλούσια μοναστική κοινότητα και Παρθεναγωγείο, που έχει καταστραφεί. Έλαβε την επωνυμία «των Ξένων» γιατί εκεί έθαβαν τους ξένους. Από τον πλούτο της σημαντικότατης για τη Ζάκυνθο προσεισμικής εκκλησίας, σώζονται μόνο τμήματα του παλαιού ξυλόγλυπτου τέμπλου.

Το κτηριακό συγκρότημα του Αγίου Διονυσίου αποτελείται από τον Ι. Ν. του Πολιούχου της Ζακύνθου , από το Κωδωνοστάσιο – Καμπαναριό του Ναού, από το Μοναστήρι της Ι. Μ. Στροφάδων και του Αγίου Διονυσίου και από το νέο Εκκλησιαστικό Μουσείο – Σκευοφυλάκιο. Το μοναστήρι μεταφέρθηκε (προοδευτικά) από τα Στροφάδια στη Ζάκυνθο, στα χρόνια μετά τη μετακομιδή (1717) του λειψάνου του Αγίου Διονυσίου από τον Πύργο – Μοναστήρι των Στροφάδων, όπου βρίσκεται και ο τάφος του. Το 1803 ανακηρύχθηκε επίσημα ως Άγιος ο Διονύσιος και το 1817 κατασκευάστηκε ο πρώτος ναός προς τιμήν του, στη θέση που βρίσκεται και σήμερα, στο νότιο παραλιακό άκρο της πόλης. Δίπλα από το ναό άρχισε να λειτουργεί μοναστήρι, ως μετόχι της εκκλησίας. Το 1840 μεταφέρθηκε επίσημα η έδρα της Ι. Μ. Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου από τα Στροφάδια στην πόλη της Ζακύνθου και κατασκευάστηκε το μοναστήρι δίπλα από την εκκλησία του Αγίου, εκεί που ήδη υπήρχαν τα κελιά του Μετοχιού. Η εκκλησία του προστάτη του νησιού είναι η μεγαλύτερη που υπάρχει στην πόλη. Ο σημερινός μεγαλοπρεπής ναός και η παρακείμενη Μονή του Άμμου γνώρισαν διάφορες φάσεις. Καταστράφηκαν κατά το μεγάλο σεισμό, που ερείπωσε τη Ζάκυνθο το 1893. Ειδική Ερανική Επιτροπή του 1900 ανέλαβε την ανέγερση νέου ναού, η θεμελίωση του τωρινού ναού άρχισε το 1925 και τα εγκαίνιά του έγιναν στις 22 Αυγούστου 1948. Ο ναός χτίστηκε με σχέδια του αρχιτέκτονα Α. Ορλάνδου σε ρυθμό τρίκλιτης βασιλικής. Χάρη στην αντισεισμική κατασκευή του, ήταν από τα λίγα κτήρια που δεν κατέρρευσαν από τον καταστρεπτικό σεισμό του 1953. Ως προς το πυργοειδές Κωδωνοστάσιό του, πρέπει να σημειωθεί, ότι και αυτό γνώρισε διάφορες φάσεις λόγω της έντονης σεισμικότητας της περιοχής. Το σημερινό χτίστηκε μετά την σεισμοπυρκαγιά του Αυγούστου του 1953, με ύψος 40 περίπου μέτρων και πυραμιδοειδή κορυφή. Εάν το παρατηρήσουμε θα βρούμε πολλές ομοιότητες με το καμπαναριό του ναού του Αγίου Μάρκου της Βενετίας. Ο ναός φιλοξενεί το λείψανο του Αγίου Διονυσίου, όπου εκτός από πηγή δύναμης για τους ντόπιους αποτελεί και σημαντικό πόλο έλξης επισκεπτών. Το πανηγύρι του Αγίου Διονυσίου γίνεται δύο φορές το χρόνο και διαρκεί τρεις μέρες κάθε φορά. Στις 24 Αυγούστου τιμάται η μνήμη της Μετακομιδής του Ιερού Σκηνώματος από τα νησιά Στροφάδες στη Ζάκυνθο (1717) και στις 17 Δεκεμβρίου τιμάται η μνήμη της Κοιμήσεώς του (1622). Οι εορταστικές εκδηλώσεις κορυφώνονται με την περιφορά του ιερού λειψάνου σε όλη την πόλη της Ζακύνθου. Το σημαντικότερο και πολυτιμότερο έργο τέχνης του ναού, αποτελεί η αργυρόγλυπτη Λάρνακα, που φιλοξενεί το ιερό λείψανο, έργο του Γεωργίου Διαμαντή Μπάφα, που φιλοτεχνήθηκε το 1829. Ξεχωρίζουν οι Δεσποτικές εικόνες στο Τέμπλο με ασημένια επένδυση από τον ίδιο καλλιτέχνη (1829) και η αναπαράσταση της λιτανείας, που βρίσκεται στον γυναικωνίτη, δια χειρός ιερέως Νικολάου Κουτούζη. Σπουδαίο έργο αποτελεί και το ξυλόγλυπτο τέμπλο, που διασώθηκε από τον σεισμό του 1953. Οι περισσότερες τοιχογραφίες παρουσιάζουν εικόνες από την ζωή του Αγίου. Εντυπωσιακό είναι επίσης το ξυλόγλυπτο και επιχρυσωμένο «Δωμάτιο» του Αγίου. Το 1998 άρχισε η κατασκευή του νέου ξενώνα του μοναστηριού, που ολοκληρώθηκε το 2000. Σήμερα, το μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου φιλοξενεί επτά μοναχούς.

Το εντυπωσιακό Κωδωνοστάσιο αχώριστος σύντροφος και σήμα κατατεθέν του ναού του Αγίου Διονυσίου και ολόκληρης της πόλης.

Η εκκλησία του προστάτη του νησιού είναι η μεγαλύτερη που υπάρχει στην πόλη.

Το Εκκλησιαστικό Μουσείο Αγίου Διονυσίου, σε άμεση γειτνίαση με τον ομώνυμο Ναό, φιλοξενεί αντικείμενα ζωγραφικής, αργυρογλυπτικής και υφαντικής, όλα τους κειμήλια της Μονής Στροφάδων.

Στη νότια πλευρά της πόλης της Ζακύνθου, στη συνοικία του Άμμου, βρίσκεται ο μεγαλοπρεπής Ι.Ν. της Παναγίας Φανερωμένης, ο πιο εντυπωσιακός και όμορφος από τους ναούς της πόλης, χαρακτηριστικό δείγμα υψηλής καλλιτεχνικής δημιουργίας με έντονες επιδράσεις της αναγεννησιακής τέχνης. λαμπρό δημιούργημα τέχνης, διακόσμησης, ξυλογλυπτικής και, ιδίως, αγιογραφίας, με αποκορύφωμα τη θαυμάσια Ουρανία, στην οποία μεγαλούργησε το καλλιτεχνικό δαιμόνιο του ζωγράφου Δοξαρά και των μαθητών του.

Ο ναός οικοδομήθηκε τον 15ο αιώνα, την εποχή της Φραγκοκρατίας και πιο συγκεκριμένα την περίοδο της δυναστείας των Δε Τόκκων (1357-1485), με έξοδα των περιοίκων, όπως αναφέρει η παράδοση, λόγω της ανεύρεσης στην εκεί αμμώδη παραλία μιας μικρής εικόνας της Θεοτόκου. Τιμήθηκε με το όνομα της Φανερωμένης, εξαιτίας αυτής ακριβώς της ανεύρεσης. Ο ναός, καταστράφηκε με τους σεισμούς του 1953, αλλά ανοικοδομήθηκε με τα ίδια υλικά , ακολουθώντας την παλαιά του μορφή και κρατώντας το παλιό καμπαναριό του, που δεν κατέρρευσε. Οι ελάχιστες αγιογραφίες που σώθηκαν είναι τόσο μεγάλης σημασίας, που φυλάσσονται στο Βυζαντινό Μουσείο. Στα χρόνια της Ενετοκρατίας, η πλατεία της Φανερωμένης, αντιθέτως με την πλατεία Αγ. Μάρκου, υπήρξε χώρος συνάντησης των λαϊκών.

Ο Ι.Ν. της Αγίας Τριάδος και το πανύψηλο καμπαναριό του.

Γραφικές εικόνες με το ποταμάκι και τα γεφυράκια του στη νότια πλευρά της πόλης της Ζακύνθου.

Η πανέμορφη παραλία του Λαγανά.

Εδώ ακριβώς, στο κέντρο της τεράστιας σε μήκος παραλίας του Λαγανά, βρίσκεται το πολυτελές «Galaxy Beach Resort», το ιδανικότερο κατάλυμα όποιος κι αν είναι ο λόγος που σας έφερε στην Ζάκυνθο, για δουλειά ή για αναψυχή. Ιδανικός προορισμός και για το Πάσχα και τουλάχιστον δική μας αγαπημένη επιλογή τα τελευταία 6 χρόνια. Εδώ θα βιώσετε όλες τις πτυχές της ζακυνθινής φιλοξενίας μέσα σ’ ένα πλαίσιο χαλάρωσης, ευφορίας και γαστρονομικής απόλαυσης. Κουβαλώντας εμπειρία 40 και πλέον ετών, η διοίκηση του ξενοδοχείου γνωρίζει όλα τα μυστικά της τέλειας διαμονής, την οποία και προσφέρει απλόχερα στους πελάτες της.

Μία όμορφη περιπέτεια ξεκινά για σας από την στιγμή που μπαίνετε στο «Galaxy Beach Resort», το ξενοδοχείο που έχει όλα τα φόντα να σας κερδίσει και να σας εντυπωσιάσει φέροντας την εγγύηση της καταξιωμένης αλυσίδας Best Western.

Αποχαιρετούμε την πανέμορφη Ζάκυνθο με πασχαλινούς …κανονιοβολισμούς!

Και φυσικά μια εικόνα από το παγκοσμίως γνωστό Ναυάγιο! Με την υπόσχεση ότι σύντομα θα επανέλθουμε με αντίστοιχη αναλυτική παρουσίαση και της υπόλοιπης Ζακύνθου.

Βεβαίως, όσες φορές κι αν επισκεφθούμε την Ζάκυνθο, για τις μετακινήσεις μας από και προς το νησί, χρησιμοποιούμε πάντοτε το ΚΤΕΛ Ζακύνθου, που μας μεταφέρει άνετα και με ασφάλεια με τα πολυτελή οχήματά του.

Εννοείται βέβαια πως,για να φθάσεις τελικά στην Ζάκυνθο, δεν μπορεί παρά να επιβιβαστείς και σε πλοίο και αυτό δεν είναι άλλο από τα πολυτελή σκάφη της Levante Ferries, η οποία συνδέει καθημερινά την Ζάκυνθο και την Κεφαλλονιά με την Κυλλήνη, καθώς και την Ιθάκη και την Κεφαλλονιά με την Πάτρα. Προφανώς καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι, τα Lloyd’s Lists Greek Shipping Awards 2019, ανέδειξαν την Levante Ferries ως την «Καλύτερη Ναυτιλιακή Εταιρεία της Ελλάδας», στην κατηγορία ακτοπλοΐα και εσωτερική κρουαζιέρα.

Copyright ©Katerina Marinaki. All Rights Reserverd. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιονδήποτε τρόπο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της κατόχου του Κατερίνας Μαρινάκη. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.

Κατηγορίες:Greece, Greek IslandsΕτικέτες: , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: