Ο Λευτέρης Ζαμπετάκης γεννήθηκε στο Νιου Τζέρσεϊ των Η.Π.Α., από Έλληνες γονείς. Μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε Οικονομικά. Eίναι αριστούχος απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Έχει κάνει Μεταπτυχιακές Σπουδές στην υποκριτική κινηματογράφου και χοροθέατρο στο περίφημο Stella Adler Studio, στη Νέα Υόρκη, με υποτροφία του Ωνασείου Iδρύματος. Εργάζεται ως ηθοποιός στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, αλλά και ως ραδιοφωνικός παραγωγός σε Ελλάδα και Κύπρο. Το «Έρωτες Θερίζουν» είναι η δεύτερη ποιητική συλλογή του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα. Η πρώτη ποιητική του συλλογή, με τίτλο «Ψυχής μου κύματα«, επίσης από τις εκδόσεις Διόπτρα, έχει κερδίσει το πρώτο βραβείο κοινού, στην κατηγορία Σύγχρονη Ελληνική Ποίηση.

Καταρχάς θα ήθελα, κύριε Ζαμπετάκη, να μου πείτε κάποια πράγματα για την παιδική σας ηλικία, για τις σπουδές σας, για τα όνειρα πoυ είχατε τότε. Δεν ξέρω αν αυτό που γίνατε τελικά ήταν από τότε στα πλάνα σας.

Κοιτάξτε, η αλήθεια είναι πως όχι, κάνω τελικά εντελώς άσχετα πράγματα, ως προς αυτά που είχαν προγραμματιστεί να γίνουν. Πράγματα που δεν περίμενα ως πρωτότοκος γιος οικογένειας, με μια οικογενειακή επιχείρηση. Τα πλάνα ήταν κάπως προδιαγεγραμμένα για μένα. Ευτυχώς δεν έγινε τίποτα απ’ ότι είχε προγραμματιστεί και λέω ευτυχώς, διότι το σύμπαν και η ζωή ξέρουν εν τέλει καλύτερα από εμάς. Κι εγώ ο ίδιος πίστευα ότι θέλω να σπουδάσω Οικονομικά, όμως κυριολεκτικά υπέφερα όταν σπούδαζα στον συγκεκριμένο κλάδο. Τυχαία, βρέθηκαν στον δρόμο μου άνθρωποι που μου άνοιγαν πόρτες προς τον καλλιτεχνικό κόσμο, διότι προφανώς έβλεπαν πράγματα σε μένα. Στο Πανεπιστήμιο, για παράδειγμα, μου ζητούσαν να συμμετάσχω στη Θεατρική Ομάδα, στο Σχολείο να ασχοληθώ με τον χορό κ.λπ. Σημειώστε ότι του πατέρα μου του άρεσε πολύ ο χορός, αλλά δεν χόρεψε ποτέ ο ίδιος, οπότε με έγραφε σε Χορευτικές Ομάδες στον Δήμο και γενικά γίνονταν πράγματα, που άρχισαν να δημιουργούν σιγά-σιγά το δρόμο από μόνα τους. Κάποια στιγμή η εξαδέλφη μου, επειδή ασχολιόμουν ήδη ερασιτεχνικά με το θέατρο στο Πανεπιστήμιο, έκανε για μένα αίτηση στο Εθνικό Θέατρο. Πήγα, έδωσα εξετάσεις και πέρασα πρώτος στη Σχολή του Εθνικού! Στη συνέχεια τα πράγματα ήρθαν και λίγο από μόνα τους. Σας είπα ήδη ότι άρχισα να ακούω και τις εσωτερικές μου ανάγκες, αλλά και αυτά που μου έρχονταν σταδιακά. Στη συνέχεια πήρα Υποτροφία για το εξωτερικό, για Μεταπτυχιακές Σπουδές, προέκυπταν όμως και δουλειές στο Εθνικό Θέατρο, που έρχονταν σχεδόν αβίαστα. Στάθηκα αρκετά τυχερός σε πολλά πράγματα, οπότε ο δρόμος ήταν κατά κάποιο τρόπο προκαθορισμένος, αν θέλετε. Αν πιστεύει κανείς στην τύχη του ανθρώπου, στο άστρο του, δεν χρειάζεται παρά να το ακούσει. Τελικά ήμουν εκεί που ένιωθα ευτυχής! Όταν άρχισα να ασχολούμαι ουσιαστικά, να σπουδάζω το αντικείμενο, αντιλαμβανόμουν αφενός πόσο καλός ήμουν σε αυτό, αφετέρου δε ότι δεν θα μπορούσα να είμαι εξίσου καλός και κάπου αλλού. Τα Οικονομικά τα εγκατέλειψα λίγο πριν το Πτυχίο.

Σήμερα, τι είναι τελικά ο Λευτέρης Ζαμπετάκης; Είναι ηθοποιός, είναι ποιητής, είναι ραδιοφωνικός παραγωγός, υπάρχει κάτι που υπερτερεί έναντι των άλλων;

Είμαι στην ευτυχή θέση να πω ότι είμαι ένας άνθρωπος ήρεμος και πλήρης, ένας άνθρωπος που καταπιάνεται με τα αντικείμενα με τα οποία είναι παθιασμένος. Θα προτιμούσα η ερώτηση να αφορά στο τι κάνω! Κάνω αυτά τα τρία πράγματα που αναφέρατε, με αυτά καταπιάνομαι, με αυτά βιοπορίζομαι, με αυτά και από αυτά ζω στην ευρύτερη έννοια, μέσω αυτών υπάρχω στην κάθε μέρα μου, διότι είμαι όλα αυτά μαζί. Ξυπνάω μέσα στη νύχτα και γράφω, είναι κομμάτι του χαρακτήρα μου, ξυπνάω και πάω στις πρόβες μου ή στο ραδιόφωνο, επειδή θέλω να το κάνω. Είμαι όλα αυτά μαζί, είμαι ό,τι κάνω.

Ως ηθοποιός έχετε συμμετάσχει σε πολλές δουλειές και έχετε συνεργαστεί με πολλούς σημαντικούς ανθρώπους του χώρου. Τι σας μένει απ’ όλη αυτή την εμπειρία, τι ίσως σας έχει σημαδέψει; Πείτε μας και κάποια πράγματα για τη φετινή σας δουλειά, τις «Ψυχοκόρες«.

Εμπειρία, αυτό είναι που κρατώ! Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα πω δεν θυμάμαι καμμία συνεργασία μου και καμμία δουλειά μου, αλλά και δεν τα υπερμεγεθύνω τα πράγματα. Τα βλέπω όλα σαν εμπειρίες και έτσι θέλω να είναι, ένα άθροισμα δηλαδή εμπειριών, συνεργασιών, ωραίων συναντήσεων κι αυτός είναι ο στόχος μου. Αλλάζουμε συνεχώς δουλειές, ρεπερτόριο και ανθρώπους με τους οποίους συνεργαζόμαστε. Είναι και αυτό ένα από τα πράγματα που αποζητώ, τις συναντήσεις των ανθρώπων, δεδομένου ότι βρίσκω τη ζωή περιπετειώδη και θεωρώ πως από μόνη της αποτελεί μια πολύ μεγάλη εμπειρία! Κάθε νέα δουλειά, κάθε νέα συνάντηση, θέλω να μου αφήνει κάτι σε προσωπικό επίπεδο, αλλά και σε επίπεδο εμπειριών και ανθρώπων. Δεν κυνηγάω ούτε τους ρόλους, ούτε τις πολύ σπουδαίες δουλειές. Το ένστικτό μου μόνο ακούω, σε σχέση με το αν θα είμαι καλά και αν θα περνάω όμορφα στην κάθε φάση της εκάστοτε δουλειάς που κάνω. Αυτός είναι ο κύριος γνώμονάς μου, πιστέψτε με. Κάποιοι νομίζουν ότι υπερβάλλω, όμως δεν είναι αληθές ότι θέλω να κατακτήσω αυτό τον ρόλο, να κάνω αυτή την καριέρα, δεν είμαι καθόλου καριερίστας. Άλλωστε, το αποδεικνύει αυτό και η πορεία μου, διότι έχω πει όχι σε πολύ μεγάλα πράγματα. Την κάθε περίοδο της ζωής μου βρίσκω εκείνο που μου αρέσει να κάνω αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή. Να είμαι στο ραδιόφωνο, να γράψω την ποιητική μου συλλογή ή και να μείνω δύο χρόνια εκτός θεάτρου και εκτός τηλεόρασης. Αυτό βρήκα ότι είναι σημαντικό για μένα σ’ εκείνη τη φάση και με αυτό ήμουν καλά. Αλλιώς, θα είχα κυνηγήσει μια πολύ μεγάλη δουλειά που μου προτάθηκε, που όμως δεν με ενδιέφερε στη συγκεκριμένη περίοδο. Οι «Ψυχοκόρες» ήταν μια σημαντική συνάντηση ανθρώπων, καλλιτεχνών σπουδαίων, με πολύ ωραίο σενάριο, με υπέροχους ηθοποιούς και συνεργάτες και είναι ένα πράγμα που αισθάνθηκα ότι θα με γεμίσει με καλλιτεχνικές εμπειρίες, τις οποίες δεν είχα αποκομίσει από κάποια προηγούμενη δουλειά και αυτό ήταν ένα συν στην απόφασή μου.

Πρόσφατα κυκλοφορήθηκε η δεύτερη ποιητική σας συλλογή. Τι είναι αυτό που άνοιξε για σας τα μονοπάτια της ποίησης και υπάρχει κάποιος στίχος σας -ή αν δεν υπάρχει δικός σας κάποιου αγαπημένου ποιητή-, που να σας περιγράφει και να σας εκφράζει απόλυτα;

Η ποίηση υπάρχει παντού στη ζωή μου από τη γέννησή μου. Έχω γεννηθεί σε μια οικογένεια με μπαμπά Κρητικό, με πολύ ευαίσθητη ιδιοσυγκρασία και μια γιαγιά η οποία τραγουδούσε πολύ. Ο Κρητικός μπαμπάς μου ήταν η αιτία που μεγάλωσα με μαντινάδες μέσα στο σπίτι, από το πρωί μέχρι το βράδυ. Η μητέρα μου είναι Ελληνοαμερικανίδα και οι παππούδες μετανάστες, που αγαπούσαν την ελληνική μουσική. Εκ των πραγμάτων έχω γαλουχηθεί με την ποίηση έτσι κι αλλιώς, διότι εμείς οι Έλληνες είχαμε την τύχη να έχουν μελοποιηθεί οι ποιητές μας και να έχουν τραγουδηθεί. Οι Έλληνες τραγουδάμε την ποίηση και δεν το γνωρίζουμε, πολύς κόσμος και τα σύγχρονα παιδιά ακόμα, δεν γνωρίζουν πόσο κοντά είμαστε στην ποίηση. Επομένως, η ποίηση ήταν μέσα μου, μάλλον αυτό ήταν το ταλέντο μου, η γραφή μου. Μου άρεσε ο περιεκτικός λόγος της ποίησης και όλες τις σκέψεις μου τις αποτύπωνα με τη μορφή ποιητικής γραφής και στίχων. Είναι ο τρόπος που ξέρω να εκφράζομαι. Τα ημερολόγιά μου, που γράφω καθημερινά από παιδί, είναι έτσι, ποιητικά, οπότε υπήρχε πάντοτε υλικό. Το ότι εκδόθηκαν πράγματα έτυχε να συμβεί σε μια περίοδο βαθύτατου προσωπικού εγκλεισμού, εσωστρέφειας, οπότε δημιουργήθηκε μια ολοκληρωμένη δουλειά, ένα πολύ συγκεκριμένο θέμα, που αφορούσε στην πρώτη ποιητική συλλογή μου. Η συλλογή βρέθηκε στα χέρια φίλων, οι οποίοι την έδωσαν σε έναν εκδοτικό οίκο, διότι θεώρησαν ότι έτσι έπρεπε να γίνει, δεδομένου ότι ξέρουν καλά το αντικείμενο, γράφουν και οι ίδιοι και έχουν την εμπειρία. Εγώ δεν πίστευα ότι μπορεί να έχει ενδιαφέρον, διότι θεωρούσα ότι είναι πολύ προσωπικό για να ενδιαφέρει και κάποιον άλλον, αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι δεν ήταν έτσι! Τώρα γνωρίζω και εγώ, ότι όλα τα σπουδαία πράγματα ξεκινάνε από τα υπόγεια και τα μικρά δωμάτια, από τις προσωπικές στιγμές του καθενός και είναι το προσωπικό του κάθε ανθρώπου, που ταυτίζεται με κάτι προσωπικό κάποιου άλλου, ο οποίος βιώνει ακριβώς την ίδια κατάσταση τη στιγμή που την περνάς κι εσύ. Αυτό το μικρό προσωπικό γίνεται τελικά καθολικό και αυτή είναι η μαγεία της ποίησης και των ποιητών γενικότερα. Αυτό έχει πει άλλωστε και ο Μίκης Θεοδωράκης, ότι η ψυχή του ποιητή πονάει για όλους τους ανθρώπους κι αυτό είναι κάτι που με συγκινεί, όπως και κάτι που έχω γράψει εγώ, σε αυτή την τελευταία ποιητική συλλογή μου, που λέει ακριβώς: «προίκα στη μνήμη μου οι στιγμές μας». Είναι σημαντική η κάθε στιγμή, όπως είπαμε και νωρίτερα, για τη δουλειά, για το πώς περνάμε κάθε μέρα, ό,τι ζούμε, καλό ή άσχημο, αυτά είναι η προίκα στη μνήμη μας και πάντα ανατρέχουμε και στις θύμησες και στις μνήμες και στους πόνους μας. Η μνήμη ασχολείται πολύ με το συναίσθημα!

Ποιους τόπους επιλέγετε για τις διακοπές σας, Ελλάδα ή εξωτερικό και τι θα θέλατε να πείτε στους ανθρώπους που βρίσκονται για λίγο στα ελληνικά νησιά; Τι είναι τα ελληνικά νησιά για εσάς;

Εγώ δεν θα μιλήσω αποκλειστικά για τα νησιά, που τα αγαπώ αν και δεν κάνω διακοπές στην Ελλάδα, ταξιδεύω πολύ στο εξωτερικό. Ο Καζαντζάκης έχει πει ότι όταν ταξιδεύω γίνομαι καλύτερος Έλληνας. Ταξιδεύω, αλλά και έχω ζήσει στο εξωτερικό, πράγμα που με έχει κάνει να εκτιμήσω και να αγαπήσω αυτή την πατρίδα περισσότερο. Είναι ανεξάντλητη η ομορφιά της , είναι αστείρευτη η ενέργειά της και θα υπερτονίσω και κάτι που χρόνια τώρα γνωρίζουμε από τους αρχαίους ημών προγόνους, αλλά το ξεχνάμε! Είναι το φως αυτού του τόπου και δεν είναι κάτι που απλώς το λέμε, το φως εδώ είναι διαφορετικό! Υπάρχει ένα τραγούδι που λέει η Ελεωνόρα Ζουγανέλη, σε στίχους και μουσική του Κώστα Λειβαδά: «Αν είναι κάτι που με κράτησε από τα ξένα, αυτό το φως που δεν υπάρχει σε άλλη γη». Και αυτή είναι μια πραγματικότητα!

Σας ευχαριστούμε θερμά κύριε Ζαμπετάκη για την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτηση!

Copyright ©Katerina Marinaki. All Rights Reserverd. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση ή η αναπαραγωγή -ολική, μερική ή περιληπτική- του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιονδήποτε τρόπο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της κατόχου του Κατερίνας Μαρινάκη. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.