Ρακάδικο Στοά Κούβελου, γεύσεις με ιστορία, παράδοση και μέλλον


Μια φορά κι έναν καιρό, στο μακρινό 1897, τίποτα στον Πειραιά δεν ήταν όπως το ξέρουμε σήμερα, αλλά και τίποτα δεν ήταν ίδιο με τις προηγούμενες δεκαετίες εκείνου του αιώνα -πόσο μάλλον προγενέστερων- μιας και η πόλη διένυε την περίδο ανάδειξής της ως ναυτιλιακού κέντρου της ελληνικής ατμοπλοΐας, προσελκύοντας επιχειρηματίες από την νησιωτική Ελλάδα, αλλά και την Μαύρη Θάλασσα. Αν και η φάση αυτή διήρκεσε ως τις αρχές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στα τέλη του 19ου αιώνα το θαύμα της αναδημιουργίας είχε ήδη ολοκληρωθεί, καθώς η διαμόρφωση της πόλης είχε οριστικοποιηθεί, η ανάπτυξη του εμπορίου κα της βιομηχανίας ήταν σταθερά ανοδική, όπως και τα πληθυσμιακά μεγέθη του Περαιά, που το 1897 έφτανε και ξεπερνούσε τους 51.000 κατοίκους. Τότε ακριβώς ήταν που ένας διορατικός Πειραιώτης, ο Αχιλλέας Κούβελος, βλέποντας 2.500 περίπου πλοία να καταφθάνουν ετησίως στο λιμάνι, διακινώντας περισσότερους από 1.500.000 τόνους εμπορευμάτων, αποφάσισε να δημιουργήσει ένα χάνι στα πρότυπα εκείνης της εποχής, όπου η διανυκτέρευση των ταξιδιωτών δεν νοούνταν χωρίς την παράλληλη προσφορά φαγητού και ποτού, αλλά και τις αντίστοιχες παροχές προς τα υποζύγιά τους, τα οποία διανυκτέρευαν στο ισόγειο. Το πανδοχείο του Κούβελου, λοιπόν, στεγαζόταν σε μία στοά, κάθετη στην οδό Άρεως -έτσι ονομαζόταν τότε η σημερινή Καραολή και Δημητρίου-, όπου στο ισόγειο υπήρχε το μαγειρείο – καπηλειό, αλλά και χώρος για τα υποζύγια και τις χειράμαξες των πελατών, που διανυκτέρευαν στον πρώτο όροφο. Δεδομένου ότι σε απόσταση αναπνοής από το σημείο αυτό βρισκόταν η πλατεία Αμαξοστασίου, δηλαδή η πιάτσα για τα αμαξάκια, το βασικό μεταφορικό και συγκοινωνιακό μέσο της πόλης έως και τις αρχές του 20ού αιώνα -κάτι σαν τους σταθμούς Μετρό αν κάνουμε την «προβολή» στην σημερινή εποχή-, σύντομα η Στοά έπαψε να λειτουργεί ως χάνι και μετατράπηκε σε κέντρο εμπορίου, όπου ο επισκέπτης συναντούσε πλήθος από διαφορετικά καταστήματα, που κάλυπταν κάθε ανάγκη.

Ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα εντός της Στοάς Αχιλλέα Κούβελου συνυπήρχαν δεκάδες διαφορετικές μικρές επιχειρήσεις -εδώ η σημερινή εικόνα της πρόσοψης του οικοδομήματος-…

…από ψιλικά, καταστήματα γενικού εμπορίου, μαγαζάκια για κλωστές και κεντήματα…

…μυροπωλεία, καταστήματα ειδών ρουχισμού και λευκών ειδών, εργαστήρι υποκαμίσων, αποστακτήριο ποτών και ρακάδικο…

…έως τυπογραφείο (στον πρώτο όροφο, όπου σήμερα φιλοξενείται η κουζίνα του εστιατορίου), ραφείο, εκτελωνιστικές υπηρεσίες, αποθήκη απορρυπαντικών, ηλεκτρικά είδη,  καφενείο….

…και βεβαίως -πώς θα μπορούσαν να λείπουν άλλωστε από ένα εμπορικό κέντρο της εποχής!- μεζεδοπωλεία, αλλά και τα περίφημα καταστήματα με τα βαρύγδουπα «Εδώδιμα – Αποικιακά», δηλαδή τα παλιά μπακάλικα, που πωλούσαν εδώδιμα ήτοι καθετί φαγώσιμο -από την αρχαία λέξη εδωδή, που σημαίνει φαγητό- και αποικιακά, ήτοι προϊόντα όπως τσάι, καφέ και μπαχαρικά, που κατέφθαναν από τις αποικίες, όχι τις ελληνικές βέβαια, αλλά των μεγάλων αποικιοκρατικών δυνάμεων.

Το 1998, έναν αιώνα μετά την πρώτη εμφάνισή της στις πιάτσες του Πειραιά, η Στοά Κούβελου πέρασε στα χέρια των σημερινών ιδιοκτητών της, οι οποίοι ανακαίνισαν συνολικά το συγκρότημα, διατηρώντας τα αρχικά αρχιτεκτονικά του στοιχεία, προκειμένου να δημιουργήσουν τελικά το γνωστό Ρακάδικο «Στοά Κούβελου«, το οποίο ομολογουμένως διατηρεί το χρώμα και την ατμόσφαιρα, που κυριαρχούσε κάποτε σε όλη την Κεντρική Αγορά του Πειραιά. «Στόχος μας» σημειώνουν οι ίδιοι «είναι να προσφέρουμε γεύσεις που αναδεικνύουν την πρωτογενή ουσία των προϊόντων μας εξελίσοντας την παράδοση και διαδίδοντας τον γαστρονομικό πολιτισμό της χώρας μας». Διατήρησαν, λοιπόν, την φιλοσοφία του Ρακάδικου, με μικρούς και λιτούς μεζέδες, από τις νησιωτικές και ορεινές περιοχές της Ελλάδας, προσθέτοντας την δική τους πινελιά ως προς την δημιουργική προσέγγιση και την παρουσίαση και επέκτειναν τον κατάλογό τους με βάση εξαιρετικές πρώτες ύλες, όπως ο μαύρος χοίρος, το βουβάλι Κερκίνης, το ελληνικό βραχυκέρατο μοσχάρι, το μαύρο κοτόπουλο, το black angus από τις Η.Π.Α. και πολλά προϊόντα μικρών Ελλήνων παραγωγών. Τα πάντα εδώ είναι χειροποίητα, ακόμα και τα ζυμάρια για τα ψωμιά και τις πίτες, που παρασκευάζονται από αλεύρι δίκοκκου σιταριού (ζέας). το οποίο για χιλιάδες χρόνια υπήρξε το κυριότερο δημητριακό για τις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής.

Πέτρινοι τοίχοι με εμφανή λιθοδομή, πολύχρωμες ομπρέλες κρεμασμένες από τα ταβάνια, καρέκλες και τραπέζια που παραπέμπουν σε άλλες εποχές, ανέμελες και όμορφες…

…παλιακά πλακάκια στα δάπεδα, χρώμα παντού, οι αυθεντικές χειροποίητες και αναπαλαιωμένες επιγραφές των παλιών καταστημάτων, που φιλοξενούσε η Στοά κατά τη διάρκεια του πρότερου -πάντοτε έντιμου- βίου της…

…όλα αυτά και ακόμα περισσότερα αποτελούν στοιχεία ταυτότητος ενός μεζεδοπωλείου, που επιλέγουν ως στέκι τους όλες ανεξαιρέτως οι ηλικιακές ομάδες. Η συγκεκριμένη αίθυοσα υπήρξε το Μυροπωλείο του Αλέξανδρου Γιωργούλα.

Αν μου έλεγαν ότι αυτός που ανεβαίνει στο πάλκο είναι ο Τσιτσάνης ή ο Βαμβακάρης θα το πίστευα ανέτως! Και επειδή ο χώρος ευνοεί τις αναπολήσεις να πούμε επίσης ότι η σημερινή οδός Καραολή και Δημητρίου -που στα τέλη του 19ου αιώνος ονομαζόταν Άρεως όπως ήδη είπαμε-, το 1919 μετονομάστηκε σε Ναυάρχου Μπήττυ…

…προς τιμήν του πρώτου Λόρδου του Αγγλικού Ναυαρχείου, ο οποίος κατέπλευσε με την θαλαμηγό του στον Φαληρικό όρμο, στις 7 Μαΐου 1919, με τους Δημάρχους Πειραιώς και Αθηναίων να τον υποδέχονται επισήμως, μιας και οι Άγγλοι εθεωρούντο παραδοσιακά σύμμαχοί μας.

Αργότερα, όταν έγιναν στην Κύπρο τα επεισόδια με τους Άγγλους, με αποκορύφωμα τις καταδίκες σε θάνατο των αγωνιστών Μιχαλάκη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου, στις 10 Μαΐου 1956, αλλάχθηκαν οι αγγλικές ονομασίες αυτού και πολλών άλλων δρόμων του Πειραιά, ως ένδειξη αποδοκιμασίας της αγγλικής τακτικής στην Κύπρο.

Πάμε σαν άλλοτε…

Χειροποίητο ψωμάκι ζέας και ένα δροσερό ντιπ αποτελούν τον καλύτερο προάγγελο όσων θα ακολουθήσουν.

Πράσινη σαλάτα «Ευ ζην» με φρούτα εποχής. Ό,τι πρέπει για το καλοκαιράκι!

Κορυφαία επιλογή τα τυλιχτά με χειροποίητες πιτούλες από αλεύρι ζέας, οι οποίες αγκαλιάζουν μια πλειάδα εξαιρετικών υλικών…

…όπως γύρο μαύρου βιολογικού χοίρου, ντομάτα, τζατζίκι και κρεμμυδάκι πανέ…

…ή μπιφτεκάκια black angus, με γιαούρτι και sauce αβγιάρ από ψητή πιπεριά Φλωρίνης και μελιτζάνα.

Καβουρμάς βουβαλίσιος από την Φάρμα Κερκίνη σε κρεββατάκι στραπατσάδας. Ονειρεμένο!

Μπριζολάκια μαύρου χοίρου με πιτούλες και ντομάτα.

Σούβλα με μαύρο κοτόπουλο και τα απαραίτητα συνοδευτικά: τραγανές πιτούλες, φρεσκοκομμένο κρεμμυδάκι, δροσερό γιαούρτι. Εντυπωσιακό σε εμφάνιση όσο και γεύση!

Παραδοσιακά κρητικά σκιουφιχτά σερβιρισμένα σε κεφαλάκι παλαιωμένης γραβιέρας, επίσης κρητικής. Το μεγαλείο των κρητικών προϊόντων και γεύσεων!

Χωρίς λόγια!!!

Η Αθήνα που αγαπήσαμε -μέσα από τις ελληνικές ταινίες εμείς οι νεώτεροι- είναι εδώ, στο Ρακάδικο «Στοά Κούβελου»!

Copyright © Katerina Marinaki. All Rights Reserverd.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιονδήποτε τρόπο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της κατόχου του Κατερίνας Μαρινάκη. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.

Κατηγορίες:Greece, Restaurants, RestaurantsΕτικέτες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: