Νάουσα Πάρου, η επιτομή της γραφικότητας


Το γραφικό λιμανάκι της Νάουσας Πάρου.

Πάρος… Όνειρα καλοκαιρινών διακοπών στις χειμωνιάτικες νύχτες μας. Φωτεινή, λαμπερή, γαλάζια σαν το χρώμα του Αιγαίου που την περιβάλει, λευκή σαν το φημισμένο της μάρμαρο. Βρίσκεται στο κέντρο περίπου των Κυκλάδων και το λιμάνι της, η Παροικιά, αποτελεί συγχρόνως την πρωτεύουσα του νησιού. Η ιστορία της παλιά, όπως για όλα τα κυκλαδονήσια. Το πρώτο της όνομα Μινωίς και Μινώα, όταν κατακτήθηκε από τους Κρήτες. Πάρος σήμερα, από τον αρχηγό των Αρκάδων, που εγκαταστάθηκαν εδώ από την 1η χιλιετία π.Χ. Γνώρισε μεγάλη αίγλη και ανάπτυξη, ενώ ίδρυσε και αποικίες, όπως στην Θάσο και την Κροατία. Περσικοί πόλεμοι, Αθηναϊκή συμμαχία, Ρωμαίοι και Βυζάντιο, παρακμή και πειρατικές επιδρομές, Ενετοί, Τούρκοι, Επανάσταση. Ο καθένας με το δικό του τρόπο έγραψε την σελίδα του στο ογκώδες βιβλίο της ιστορία της Πάρου, φθάνοντας μέχρι το σήμερα, που το νησί έχει πλέον εξελιχθεί σε πόλο έλξης για Έλληνες και ξένους επισκέπτες. Η Πάρος, παρά την μεγάλη τουριστική ανάπτυξη, διατηρεί παράλληλα τα ήθη και τις παραδόσεις της, ενώ οι Παριανοί κρατούν αλώβητη την ευγένεια της ψυχής και την καλοσύνη τους.

Στο κυριολεκτικά θεατρικό σκηνικό του μικρού λιμανιού, με πρωταγωνιστές το λευκό και το γαλάζιο, τα σύνορα μεταξύ στεριάς και θάλασσα πραγματικά κααργούνται!

Το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου αποτελεί σήμα κατατεθέν για το λιμανάκι της Νάουσας. Πρόκειται για μικρή μονόκλιτη βασιλική, με μονότοξο χτιστό καμπαναριό και αποτελεί ένα από τα πλέον πολυφωτογραφημένα σημεία της Πάρου.

Η Νάουσα, στο βόρειο τμήμα του νησιού, αποτελεί την επιτομή της γραφικότητας. Σφιχταγκαλιασμένα ολόλευκα σπίτια αιγαιοπελαγίτικης αρχιτεκτονικής, στενά πλακόστρωτα δρομάκια, λουλουδιασμένες αυλές, κάτασπρες εκκλησούλες και ένα ειδυλλιακό λιμάνι συνθέτουν την ταυτότητα της πανέμορφης θαλασσινής πολιτειούλας. Στολίδι της μοναδικό τα ερείπια του Ενετικού Κάστρου, του 13ου αι., αφημένα στην είσοδο του μικρού λιμανιού θαρρείς από το πουθενά, με σύντροφό του ολοχρονίς τις πολύχρωμες βάρκες και τα ψαροκάικα, που λικνίζονται ρυθμικά τις μέρες στα ήσυχα νερά και τις νύχτες με την μπονάτσα ανοίγονται στο πέλαγος. Επιστρέφουν το πρωί με την πλούσια πραμάτειά τους, από ψάρια, χταπόδια και θαλασσινά, που ως το βραδάκι έχουν κιόλας φθάσει, σπαρταριστά στην κυριολεξία, στα τραπεζάκια των διάσημων ουζερί της Νάουσας. Στριμωγμένα φιλάρεσκα το ένα δίπλα στο άλλο, με το κύμα να πιτσιλάει τα υψηλής αισθητικής τραπεζοκαθίσματά τους μόλις το βοριαδάκι «φρεσκάρει», μας προ(σ)καλούν σε γευστικές απολαύσεις που κανείς δεν μπορεί να τους αντισταθεί.

Το πλέον γνωστό τοπόσημο της Νάουσας, ωστόσο, δεν είναι άλλο από τον χαρακτηριστικό κυκλικό πύργο, που στέκεται στην είσοδο του λιμανιού από το 1500. Παρ’ όλα αυτά το Καστέλι της Νάουσας υπήρξε ένας ολόκληρος μεσαιωνικός οχυρωμένος οικισμός, που εκτεινόταν γύρω από το λιμάνι…

…με το μισοβυθισμένο σήμερα τείχος του λιμανιού να καταλήγει στον κυκλικό προμαχώνα, που μόνος πλέον διασώζεται και ο οποίος κατασκευάστηκε από τους Σομμαρίπα, κυρίαρχους στην Πάρο μέχρι το 1517 και ανεξάρτητους από τον Δούκα της Νάξου, αλλά πάντοτε υπό την εποπτεία των Ενετών.

Το γεφυράκι με τις πάπιες να κολυμπούν στα νερά του μικρού ποταμού, που διασχίζει την Νάουσα και καταλήγει εδώ, αποτελεί ένα ακόμα από τα πολυφωτογραφημένα σημεία της πόλης.

Ένα επίσης φωτογενές «πορτραίτο» του λιμανιού, με τις άγκυρες να πρωταγωνιστούν σε ρόλους δικαοσμητικούς…

…αλλά και δυναμικά χρηστικούς, ακινητοποιώντας τα κάθε είδους πλεούμενα στην ασφαλή, έναντι του μενόμενου βοριά, αγκαλιά του λιμένα.

Εξίσου όμορφες οι εικόνες στα κουκλίστικα στενά πλακόστρωτα δρομάκια της Νάουσας

…τα ζωγραφισμένα με πέτρα και ασβέστη…

…και χρωματισμένα με τις πολύχρωμες πινελιές των λουλουδιών, που με αγάπη και φροντίδα περιποιούνται οι νοικοκυρές του χωριού…

…δίνοντάς τους την ευκαιρία και τον τρόπο να αντιπαραθέτουν τα εντυπωσιακά χρώματά τους στο ίδιο το ατέλειωτο γαλάζιο τ’ ουρανού…

…ενίοτε δε και σ’ αυτό της θάλασσας του Αιγαίου…

…της θάλασσας που, συνήθως κυματώδης, λόγω της βόρειας τοποθέτησης της πόλης της Νάουσας στον χάρτη της Πάρου, είναι παρούσα σε κάθε πτυχή της ζωής των Ναουσαίων..

…από την εποχή που οι περισσότεροι στρέφονταν στα επαγγέλματα της θάλασσας, έως και σήμερα που η τουριστική έκρηξη στην περιοχή οφείλεται εν πολλοίς σε αυτόν ακριβώς τον αρμονικό -και πολλές φορές άγριο- τρόπο με τον οποίο η θάλασσα και η στεριά συνυπάρχουν.

Πανταχού παρών σχεδόν σε κάθε φωτογραφικό ενσταντανέ της θαλασσινής πολιτειούλας και ο Μητροπολιτικός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, της Φανερωμένης…

…που βρίσκεται σε ύψωμα, στις βορειοανατολικές παρυφές της κωμοπόλεως, δεσπόζοντας στην γύρω περιοχή.

Ο ναός βρίσκεται στη θέση παλαιότερου, ο οποίος είχε κατασκευασθεί στις αρχές του 17ου αι. και κατεδαφίσθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, προκειμένου τη θέση του να πάρει η σύγχρονη μεγαλοπρεπής εκκλησία…

…η οποία ανηγέρθη με συνεισφορές των κατοίκων της Νάουσας, σε χρήμα και προσωπική εργασία. Πρόκειται για μονόκλιτη τρουλλαία βασιλική, με μικρό νάρθηκα, τρούλλο καλυμμένο με κεραμίδια, πρόσοψη που κοσμείται από δύο κωδωνοστάσια, αέτωμα με σταυρό και τρεις πύλες, εκ των οποίων μεγαλύτερη και μεγαλοπρεπέστερη είναι η κεντρική.

Από την ευρύχωρη πλακοστρωμένη και πευκόφυτη αυλή, οδηγούμαστε στην είσοδο του ναού μέσω 16 μαρμάρινων σκαλοπατιών, τα οποία καλύπτουν όλο το μήκος της προσόψεώς του.

Ο ναός του Αγίου Αθανασίου αποτελεί τό καθολικό παλαιάς μικρής Μονής, στη δυτική είσοδο της Νάουσας, της οποίας, ωστόσο, τα λίγα κελιά και οι βοηθητικοί χώροι έχουν καταρρεύσει. Σήμερα, σώζεται ο ναός σε πολύ καλή κατάσταση, ο μανδρότοιχος που περικλείει τη Μονή, μία μικρή αίθουσα, που χρησιμοποιείται ως γυναικωνίτης και 3 πρόσφατα ανακαινισμένα ισόγεια κελιά, στα οποία φιλοξενείται η αξιόλογη Συλλογή Βυζαντινών Εικόνων καί Κειμηλίων της Νάουσας.

Ακριβώς απέναντι η Δημοτική Αίθουσα Αγίου Αθανασίου, ένας πανέμορφος Χώρος Τέχνης, όπου φιλοξενούνται πολλές και ενδιαφέρουσες εκθέσεις καθόλη τη διάρκεια του έτους και βεβαίως το καλοκαίρι.

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Παντάνασσας, που προσελκύει πλήθος πιστών στον ομώνυμο ναό της Νάουσας.

Ο Ι.Ν. Παντανάσσης αποτελεί έναν από τους πλέον εμβληματικούς όχι μόνον της Νάουσας, αλλά και ολόκληρου του νησιού και αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στην θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Παντανάσσης, που έφθασε στην πόλη με θαυμαστό τρόπο, τον οποίο αξίζει να διαβάσουμε και να γνωρίσουμε έτσι ακρβώς όπως παρουσιάζεται μέσα από το σχετικό έντυπο, που έχει εκδοθεί από τον ίδιο τον ενοριακό ναό Παντανάσσης, της Ιεράς Μητροπόλεως Παροναξίας:

«Ασφαλώς δεν θα υπάρχει Ναουσαίος ή Παριανός που να μην ξέρει και πολύ περισσότερο να μην έχει ανάψει ταπεινά ένα κερί προσκυνώντας βλαβικά την αγιασμένη εικόνα της Παναγίας «Πεντάνουσας». Όμως γύρω απ’ το εικόνισμα αυτό της Μητέρας του Χριστού ζει ένας ολάκαιρος «θρύλος» βγαλμένος μέσα από την ίδια την παράδοση και την ιστορία της γραφικής ψαράδικης κωμόπολης. Θα πάμε πολλά χρόνια πίσω… Βρισκόμαστε τώρα στα τελειώματα του 18ου αιώνα. Οι επαναστάσεις για την απόκτηση της λευτεριάς στη λεβέντρα Κρήτη ενάντια στο ζυγό της Τουρκιάς φουντώνουνε κι ανταριάζουνε… Θυμούμε δα καλά (έλεγε ο γερο-καπτά Γιώργης ο Γούναρης, που ο Θεός ανάπαψε τη ψυχή του ύστερα από 117 χρόνια ζωής πριν από δυο δεκαετίες), τη μάνα μου τη Ξαθώ, Παπά-Κώστα, που μου τάπε και μένα. Αφού με ρωτάς και θέλης να μάθεις για τη Χάρη Της όλα τα γεγονότα άκουσέ τα λοιπόν… Έτσι ακριβώς κάτω από τις  φυλλωμένες κληματαριές της παλιάς Νάουσας, ένα καλοκαιριάτικο βράδυ, διηγήθηκε στον αείμνηστο π. Κωνσταντίνο Αλιφιέρη, εφημέριο του χωριού, στα πρώτα χρόνια της εφημερίας του, ( γύρω στο 1938) αυτό το θαύμα ο σχωρεμένος καπτάνιος…

Η είσοδος του Ι.Ν. Παντανάσσης.

-Ένα βράδυ, μα θα πρέπει νάτανε Οκτώβρης μήνας, είχε σουρουπώσει για τα καλά. Ναυτικός άνθρωπος, μεγαλοκαπτάνιος του καιρού εκείνου, κατέβηκε στο γιαλό του Αϊ Δημήτρη. Ήθελε να δει τον καιρό γιατί έπρεπε να ταξιδέψει με τη «Μπρατσέρα» του. Λαδιά το νερό… Μα κει κατά το πέλαγος καταμεσού του «κόρφου» δυο δυνατά φώτα λαμπαδιάζανε στα μάτια του. Πράγμα μυστήριο. Τι νάναι στα αλήθεια; Ξημέρωσε ο Κύρης του Ουρανού τη μέρα… Γλυκά πλατσούριζε το κυματάκι στ’ ακροθαλάσι τ’ Αϊ Δημήτρη…  Ούτε συννεφάκι στο γαλάζιο ουρανό… Μα τι είναι αυτό εκεί στην άκρη της αμμουδιάς; Έτρεξε γρήγορα ο Ναυτικός για να δει καλύτερα -είχε κατέβει όπως συνήθιζε πάντα-, περνώντας σα φτερό τα λιγοστά βραχάκια… Μεγάλο τ’ όνομά σου Κύριε.. Σε θρόνο λαμπρό μ’ αναμμένα κεριά στα φανάρια στεκότανε στ’ αυγηνό το φως η εικόνα της Παναγίας… Μορφή μεγαλόπρεπη σχεδόν σ’ ανθρώπινη διάσταση η Θεοτόκος κρατώντας το Χριστό μικρό παιδάκι στην αγκαλιά Της… Ένα γύρω οι γλάροι με τις φωνές και τα κραξίματά τους υμνολογούσανε και το πρωινό το «ρεγάλι» λιβάνιζε με τα μύρα της θάλασσας την Κυρά των Αγγέλων. Γονάτισε γεμάτος ευλάβεια ο Ναυτικός, σμίξανε τα δάκρυα του με το νερό, έκανε γεμάτος πίστη και φόβο Θεού το σταυρό του και προσκύνησε το εικόνισμα, ευχαριστώντας την Παναγία που πρώτος αξιώθηκε να υποδεχτεί στο χωριό τη δική Της Παρουσία. Κι’ ύστερα πουλί πετάμενο κρεμάστηκε στην καμπάνα του Αϊ Δημήτρη. Με το δυνατό του χέρι ξεσήκωσε το μικρό τότε χωριό με τα καμπανίσματά του… Αλαφιασμένοι τρέχανε στ’ αγουροξύπνημά τους οι άνθρωποι… Αρχοντάδες και λαός, μανάδες με τα μωρά στην αγκαλιά… Παπάδες με τα πετραχήλια στο χέρι… Γεωργοί με τις αξίνες. Ψαράδες… Γυναικούλες με τα λιβανιστήρια… Το νέο μαθεύτηκε παντού σε γωνιές και καλντερίμια στο λιμάνι και τα χωράφια… «Η Παναγία ήλθε στη Νάουσα βγήκε από τη θάλασσα κάτω στον Αϊ Δημήτρηηηηη….»

Πήρανε την εικόνα οι χριστιανοί την βάλανε μέσα στην εκκλησία του Αϊ Δημήτρη. Μα την άλληνε μέρα το πρωί Εκείνη βρέθηκε αλλού… Στην εκκλησιά του Αϊ Βασίλη καθισμένη πάνω σε μια βουρλιά φυτρωμένη από την υγρασία κάπου δίπλα στ’ Άγιο Βήμα… Νόμισε ο Παπάς τ’ Αϊ Δημήτρη πως την είχε κλέψει ο Παπάς τ’ Αϊ Βασίλη και την μετάφερε πίσω, μα τ’ άλλο το πρωί η χάρη Της ήτανε καθισμένη στην βουρλιά μέσα στον Αϊ Βασίλη… Τ’ άλλο βράδυ φυλάξανε νυκτέρι, έπρεπε οι άνθρωποι αυτοί να μάθουνε τι συμβαίνει…  Η Εικόνα βρισκότανε καλά κλειδωμένη μέσα στον φυλαγμένο ένα γύρω Αϊ Δημήτρη… Μεσάνυχτα… Ένα φως πιο δυνατό κι από την αστραπή «τύφλωσε» για μια στιγμή τους φύλακες… Η Θεϊκιά Μάνα είχε διαλέξει μόνη Της το μέρος που ήθελε για να μείνει απ’ όλες τις εκκλησίες του χωριού… Το φως του Ήλιου την καλοσώρισε καθισμένη πάνω στην «Βουρλία» μέσα στο μικρό και ταπεινό εκκλησάκι του Αϊ Βασίλη… Δεν μπορεί κανένας παρά να θαυμάσει την μεγάλη πίστη των Ναουσαίων εκείνων για το «βρέσιμο» της εικόνας στο χωριό τους. Σεβασμός που αξίζει πολύ για την ιστορία, αφού πάντα η παράδοση συνδέει στη λαϊκή μνήμη ένα γεγονός που έχει συμβεί.

Στο εσωτερικό της Παντάνασσας όπου δεσπόζει σε περίοπτη θέση η θαυματουργή εικόνα.

Στις διάφορες επαναστάσεις των Κρητικών, που προαναφέραμε στην αρχή, ήτανε τέτοια η μανία των Τούρκων που στην κυριολεξία η εκδίκησή τους έφτανε μέχρι την καταστροφή των ιερών και οσίων των υπόδουλων «Ραγιάδων». Φαίνεται πως θέλοντας ν’ αποφύγουν την μανία αυτή των κατακτητών, ομάδα Χριστιανών Κρητικών διέφυγε με ιστιοφόρο για την κυρίως Ελλάδα μεταφέροντας μεταξύ των άλλων υπαρχόντων τους και την εικόνα της Παναγίας. Περνώντας όμως από τον δίαυλο της Παροναξίας και ανοιχτά από τη θέση του νησιού «Εβραιόκαστρο» φρέσκος και δυνατός Γραιγο-Λεβάντης βύθισε το σκάφος. Οι δυστυχισμένοι ναυαγοί προσπαθήσανε να σωθούνε με τη βάρκα τους έχοντας πάντοτε μαζί τους και την εικόνα της Θεομήτορος. Χαθήκανε όμως όλοι… Τα κύματα φέρανε την Άγια εικόνα μέσα στο μεγάλο Κόλπο της Νάουσας, την βγάλανε στ’ ακρογιάλι του Αγίου Δημητρίου. Έξω από την πόλη του Ηρακλείου βρίσκεται ένα Μοναστήρι που γιορτάζει το Δεκαπενταύγουστο, είναι γυναικείο και λέγεται «Παναγία η Παλιανή».

Διηγείται λοιπόν η Ηγουμένη της Μονής αυτής σε γράμμα της σταλμένο εδώ στη Νάουσα πριν από μερικά χρόνια. Γράφει «Ο Κώδικας (το ημερολόγιο δηλαδή), του Μοναστηριού πως όταν φτάσανε εδώ οι Τούρκοι μαζέψανε όλες τις ιερές εικόνες στο μεγάλο αυλόγυρο και ανάψανε μεγάλη φωτιά θέλοντας να τις κάψουνε όλες. Μα εκείνες φύγανε, με πρώτη μια μεγάλη εικόνα της Παναγίας Βρεφοκρατούσας που έγραψε επάνω «Η Πάντων Χαρά» πηδώντας πάνω από την φωτιά και χάθηκαν μακριά τραβώντας κατά το Βοριά και στη θάλασσα και το ανοιχτό πέλαγος». Δεν είναι άλλη από την εικόνα της «Πεντάνουσας» Κρητικής Τεχνοτροπίας, φτιαγμένη γύρω στα τέλη του 16ου αιώνα. Σα μια παραφθορά της παραπάνω γραμμένης φράσεως… Οι Ναουσαίοι σεβόμενοι την Πολιούχο του Χωριού τους -για την οποίαν τα διηγούμενα από τους κατοίκους θαύματά της θα χρειαζόταν πλήθος πυκνογραμμένων σελίδων-, προσφέροντας από το υστέρημά τους μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα οικοδομήσανε μεγαλοπρεπή καινούργια εκ θεμελίων εκκλησία στη θέση της παλαιάς. Εκεί στο «σημείο της Βουρλιάς» βρίσκεται πάνω στο θρόνο Της η Εικόνα της Παναγίας. Γιορτάζει στις δυο του μήνα Φλεβάρη… Παριανοί απ’ όλες τις άκρες του νησιού έρχονται στη Χάρη Της και μαζί με τους Ναουσαίους υμνούνε και προσεύχονται για τον εαυτό τους, τα παιδιά τους και τα σπίτια τους, μα περισσότερο απ’ όλα για την Ειρήνη του ταραγμένου αυτά τα χρόνια Κόσμου.-

Η συγκεκριμένη επιγραφή αποτελεί δωρεά ζευγαριού από τα Φάρσαλα, το οποίο, άτεκνο ως τότε, προσήλθε στην Παντάνασσα παρακαλώντας για ένα θαύμα. «Προσευχήθηκαν, πήραν λαδάκι από το καντήλι της και τον επόμενο χρόνο ξαναήρθαν με την γυναίκα σε κατάσταση εγκυμοσύνης. Το μεθεπόμενο καλοκαίρι έφεραν το αγοράκι τους και το βάφτισαν εδώ και μετά από λίγο καιρό έφεραν και δεύτερο αγοράκι», μας διηγείται γεμάτη συγκίνηση η 90χρονη Αρετή Ζουμή, η οποία υπηρέτησε επί 50 χρόνια στον ναό ως Επίτροπος, ενώ πέρασε συνολικά 70 σχεδόν χρόνια της ζωής της στην εκκλησία, καθώς και η μητέρα της υπήρξε επίσης Επίτροπος της Παντάνασσας.

Ένα ακόμα συγκλονιστικό θαύμα της Παναγίας, που μας διηγήθηκε η Αρετή Ζουμή, μας πηγαίνει πίσω στον Ιούλιο του 1956 και στον μεγάλο σεισμό της Αμοργού μεγέθους 7,7 ρίχτερ, που συγκλόνισε τις Κυκλάδες και το Αιγαίο. Λίγο πριν την εκδήλωση του φαινομένου μια γυναίκα είδε την Παναγία να κατεβαίνει προς τη Νάουσα κρατώντας ένα μαντήλι και όταν την ρώτησε που πηγαίνει εκείνη απάντησε: «Πάω να σκεπάσω τη Νάουσα«! «Ούτε μύτη δεν άνοιξε» μας λέει η κυρία Αρετή, τονίζοντας ότι οι Ναουσαίοι την αποκαλούν Πεντάνουσα και την επικαλούνται σε κάθε δύσκολη, αλλά και χαρούμενη στιγμή της ζωής τους.

Αριστερά η Αρετή Ζουμή και δεξιά η Βάσω Χασούρη, επίσης Επίτροπος του ναού επί 15 έτη, φωτογραφίζονται με συγκίνηση δίπλα στο θαυματουργό εικόνισμα της Παναγίας.

Κι αφού ολοκληρώσαμε την περιήγησή μας στην γοητευτική Νάουσα ήρθε η ώρα να πάρουμε ένα καραβάκι για μια βουτιά στις διάσημες και πολυφωτογραφημένες Κολυμπήθρες, με τους γλυπτούς βράχους, που βρίσκονται στο δυτικό τμήμα του κόλπου της Νάουσας και αποτελούν ουσιαστικά ένα σύνολο από πολλές μικρές αμμουδιές, κουρνιασμένες στην αγκαλιά τεράστιων βράχων σμιλεμένων σε διάφορα παράξενα σχήματα από τα στοιχεία της φύσης. Οι γεμάτες με θαλασσινό νερό φυσικές κοιλότητες των αποσαθρωμένων αυτών βράχων, που θυμίζουν κολυμπήθρες, έχουν ονοματοδοτήσει την περιοχή, η οποία το καλοκαίρι κυριολεκτικά κατακλύζεται από κόσμο. Σε ύψωμα πάνω από την παραλία έχουν εντοπιστεί τα ερείπια Μυκηναϊκής Ακρόπολης, στην θέση Κουκουναριές.

Το νησάκι της Αγίας Καλής, στο κέντρο του κόλπου της Νάουσας, με το ομώνυμο εκκλησάκι μοναδικό στολίδι του. Στο βάθος η Νάουσα, όπως φαίνεται από τις Κολυμπήθρες.

Ο πανέμορφος κόλπος της Νάουσας προσφέρει μαγευτικές εικόνες ανεξαρτήτως εποχής και καιρικών συνθηκών…

…οριοθετείται δε από τα δύο χαρακτηριστικού σχήματος ακρωτήρια του βόρειου τμήματος της Πάρου, που θυμίζουν λίγο -σε μένα τουλάχιστον- υπερμεγέθη αλογάκια της θάλασσας, εκ των οποίων το ανατολικό φιλοξενεί την ίδια την Νάουσα και διάσημες παραλίες, όπως η Σάντα Μαρία και η Λάγγερη…

…ενώ το δυτικο τις περίφημες Κολυμπήθρες, την παραλία Μοναστήρια, τον Άη-Γιάννη το Δέτη…

…και μοναδικά καρτποσταλικά τοπία με παράξενους σχηματισμούς γλυπτών βράχων.

Πανοραμική άποψη της Νάουσας από την ανατολική πλευρά του κόλπου.

Θερμές ευχαριστίες οφείλουμε στην χορηγό της μετακίνησής μας, την κορυφαία στο χώρο της ακτοπλοΐας εταιρεία BLUE STAR FERRIES, που εκτελεί καθημερινά δρομολόγια προς/από Πάρο με τα υπερσύγχρονα πλοία της. Περισσότερες πληροφορίες για τα δρομολόγιά της προς Πάρο και προς όλα τα υπόλοιπα ελληνικά νησιά θα βρείτε ακολουθώντας το link που παραθέτουμε.

Copyright © Katerina Marinaki. All Rights Reserverd. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιονδήποτε τρόπο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της κατόχου του Κατερίνας Μαρινάκη. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.

Κατηγορίες:Greece, Greek IslandsΕτικέτες: , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: